Daar stond ik dan, bij de bakker, alléén deze keer.
Al watertandend en nadenkend wachtte ik op mijn beurt. Het verlangen naar de kleurrijke uitgestalde zoetigheid in de vitrine was groot. Progres taartjes, chocolademousse piramides, appelbollen, vruchtenvlaatjes, mango mousse bollen, limoengebakjes die opgesierd waren met een stukje limoen boven op de glimmende gelei, moorkoppen, slagroompunten, hazelnoot bollen, cheese cake, kwarktaartjes, appelgebak en zelfs champagne gebak. Ze zagen er allemaal even fris, luchtig, creatief en oogstrelend uit. Ik zou ze allemaal wel willen bestellen om vervolgens thuis te gaan nuttigen.
Toen mijn man Erik overleed zei ik tegen mezelf: ‘’San, je gaat er alles aan doen om weer van het leven te genieten”, en zo ontstond de traditie om in het eerste jaar iedere 24e van de maand het leven te vieren. Samen met de kinderen ging ik op die dag naar de bakker om gebakjes uit te kiezen. Iedereen had zijn favoriet. Lieke koos vaak iets met vruchtjes, Loek met chocolade, en bij mij hadden de luchtige, slagroomrijke gebakjes de voorkeur. Thuis gekomen maakte ik het gezellig. Ik stak de kaarsjes aan, maakte ranja voor de kinderen en zette een kopje thee voor mezelf. We speelden spelletjes zoals Qwixx, Uno en Regenwormen terwijl de Dire Straits, de favoriete muziek van Erik, door de kamer galmde. Het was fijn.
Ik merkte in de loop van de tijd, dat mijn behoefte aan suiker groeide. Ik raakte niet vol en kon gemakkelijk vier gebakjes achter elkaar eten. En zo belandde ik dus vaker bij de bakker. Bijna alsof ik iets te vieren had, en dat terwijl ik alle ballen in de lucht probeerde te houden en zorgen had om mijn oudste die worstelde met haar verdriet en over mijn jongste die al ruim een jaar niet meer naar school ging.
Ik staarde met groot verlangen naar alle lekkernijen, terwijl mijn gedachten overuren maakten. Wat ging ik zeggen als ik een bekende tegen kwam? Ik kon toch niet zeggen dat ik eenzaam was of niet wist hoe ik mijn zorgen en verdriet kon dragen. Nee dat kon ik niet als vrouw die door iedereen als sterk werd gezien en die steeds weer te horen kreeg: ”jij redt het wel”. Ik schaamde me diep van binnen toen ik mijn bestelling opgaf en toch keek ik ook uit naar het moment dat ik de zoetigheid kon nuttigen, even een moment van troost. Terwijl de moorkop, het progres taartje, het limoengebakje en het champagne gebakje werden ingepakt zag ik me al zitten op de bank met een warm dekentje om me heen geslagen en het progres taartje op het bordje in mijn hand.
De vlucht in zoetigheid was verslavend en toen ik voor de zoveelste keer bij de bakker stond en naast brood ook gebak wilde bestellen besefte ik dat dit niet de oplossing was. Ik was aan het overleven en dat terwijl ik mezelf had voorgenomen om weer te leven. Dit was niet het voorbeeld dat ik mee wilde geven aan Lieke en Loek. De knop ging om, en het was tijd voor een andere koers. Stapje voor stapje kroop ik uit mijn cocon, en begon ik met doorleven en mezelf kwetsbaar opstellen. Ik leerde mijn behoeften uiten, dwars door alles heen. Om zo met vallen opstaan een weg te vinden van zelfzorg, met secure bases om me heen. Ik hoefde niet alleen, maar mocht samen:
Van overleven, via doorleven, naar leven.
Ik ben dankbaar dat ik nu oprecht kan zeggen: “ik geniet van het leven”, terwijl ik een gebakje eet tijdens dit schrijven.