“Hoi mam”

Als ik binnenkom zit ze in haar favoriete stoeltje te doezelen. Een dekentje over haar benen en haar armen over elkaar. “Oh, ben je vrij vandaag?”, vraagt ze helder met een glimlach op haar gezicht.

“Ja, mam, ik werk momenteel niet en ik studeer’’.

“Ach ja, dat is waar ook”, zegt ze een beetje beschaamd, om zich vervolgens te verontschuldigen: ‘’Tja, ik ben ook al bijna 100 hé, dan kan je het allemaal niet meer zo goed onthouden’’.

“Dat klopt mam”, glimlach ik, hopende dat ik dit gesprek nog vaak met haar mag voeren.

“Hoe is het vandaag met je ?”, vraag ik.

“Nou, er gebeurd niet zo veel hé. Ik ben blij dat je er bent. Vertel eens, hoe is het met jou, Lieke, Loek en Paul?’’

En de aandacht is verlegd. Dankbaar voor de afleiding luistert ze met interesse naar alles wat ik vertel, terwijl ze haar kopje slappe rooibos thee drinkt. Soms vertel ik het verhaal met enthousiasme voor de 4e keer en laat ik weer dezelfde foto’s zien. Het maakt me niets uit. Aan haar ontwapenende, oprechte reacties ervaar ik hoe blij ze ervan wordt. Blij om deel te nemen aan het leven, ons leven.

Mam, weet je dat Lieke op kamers woont en dat ze een vriend heeft? Ze gaan dit jaar samen naar Vietnam. En Loek, die gaat samen met Marit naar Japan.

In gedachten zie ik de bezorgdheid op haar gezicht verschijnen. Bezorgdheid die ik zo goed ken van vroeger. De woorden “Pas je wel op. Doe je voorzichtig en ik zal blij zijn als je weer thuis bent.” resoneren nog na bij me. Het bracht me soms in een spagaat tussen mijn eigen pad gaan en de loyaliteit aan haar.

Mam, weet je dat ik werk bij RSM en dat ik mijn bedrijf ben gestart? Nieuwe SKOOP, omgaan met verandering en verlies.

Ja, SKOOP zoals in mijn naam, de S van Sandra en KOOP van Koopmans.

En dat Paul en ik relatieringen dragen en elkaar onze gelofte hebben gegeven

Ja mam, het gaat goed met me.

Ik glimlach, wetende hoe blij je voor ons zou zijn als ik je dit allemaal zou vertellen. Het zou je gelukkig maken, en we zouden samen herinneringen delen over het jong verliezen van onze mannen en hoe anders we daarmee zijn omgegaan. Zonder goed of fout.

Een traan rolt over mijn wangen. Ik mis je openheid in deze dierbare gesprekken, je luisterend oor en je dankbaarheid voor het kleine, het o zo gewone. Net zoals ik je liefde, je zorgzaamheid en je oprechte interesse mis. Het was allemaal zo vanzelfsprekend. Je kon genieten van het kleine. Het sierde je als je mensen bedankte voor de zorg en de aandacht die ze je gaven en ik denk er nog vaak aan als je onbekenden groeten en zei iedereen is mens en moet naar de wc.

En zo is het mam, we zijn allemaal mens en het is fijn als we dat wat meer kunnen zien en ervaren! Dank je wel voor je wijze lessen, in alle eenvoud.

Hoe is het vandaag met je?

Dikke zoen, je dochter.

† 10-02-2022